Nog meer vrienden uit Haiti!

Afgelopen vrijdag zijn we op bezoek geweest bij Kees en Lisette, met wie wij in Haiti zijn geweest. En zo zagen we ook Claude en Claudel weer terug. Claude en Claudel, die Sherly nog kende uit het tehuis in Haiti. Over wie Sherly het vaak heeft; en ze reageert altijd enthousiast als wij hun naam noemen. Claude en Claudel, die het vaak over Sherly hebben; en ze reageren altijd enthousiast als hun ouders de naam van Sherly noemen. Ze gaan trouwen, Sherly en Claude en Claudel, later, dat staat vast. Over heel veel nachtjes slapen. En na een wetswijziging natuurlijk, die het mogelijk maakt om met een tweeling te trouwen, zodat je niet hoeft te kiezen.


Dit is Claude.


En dit is Claudel.


En omdat ik het niet kan laten: dit is Sherly.

Ze hebben zich alledrie op deze dag verheugd, mogelijk pas de avond vóór de bewuste dag, of de morgen van die dag, want kinderen van 4 denken misschien niet zo ver vooruit. Sherly herhaalde wel steeds waar we heengingen, achterin de auto. Claudél! En mama Claudel en papa Claudel. Ze noemde tot vrijdag de tweeling voor het gemak maar Claudel, dat deden ze zelf immers ook. Kees en Lisette zijn ze nu aan het bijbrengen dat de ene Claude heet en de andere Claudel. En Sherly weet dat nu ook.

Bij het weerzien waren ze even verlegen, héél even maar. Daarna is het één groot feest geweest. Het was prachtig weer. De hele dag hebben ze pret gehad in de tuin, waar ze rondreden op traptractortjes, speelden in de zandbak, speelden met autootjes of gewoon maar wat aanrommelden. Soms ieder voor zich, vaak samen.



’s Middags maakten we een wandeling, waarbij de kinderen in een bolderkar zaten die door Kees getrokken werd. Ze zaten lekker met zijn drieën te keten in de kar, als op een schoolreisje in de bus. Ze zongen terwijl ze hun neus dichtknepen, na na na na. En ze wezen elkaar op alles wat ze zagen: auto, motor, koeien, ietsiepietsie auto (een Ford Ka), tractor!



En aan het eind van de dag aten we frietjes en frikadellen in de tuin en de kinderen kregen ook nog appelmoes. Sherly houdt niet zo van frikadellen, de jongens des te meer. Maar dat lossen ze later onderling wel op, denk ik zo, want ze houden van elkaar, alledrie, Sherly, Claude en Claudel.

Don't worry, be silly!

Toen ik vanmiddag thuis kwam na een vermoeiende dag met veel discussies, viel ik midden in de pret die Barbara en Sherly samen hadden.


En al gauw werd ik er ook in opgenomen.

Te vroeg gejuicht

Toen we eergisteren naar huis reden en Leiden naderden, zei Sherly ineens: "Bijna thuis!". Opnieuw was ik onder de indruk van de snelheid waarmee ze onze taal oppikt en bovendien had ze kennelijk door dat we in de buurt van Leiden kwamen. Natuurlijk reageerden we enthousiast op haar nieuwe woord. "Ja, we zijn bijna thuis! Wat goed dat je dat weet!". Thuis, toen ik in de keuken bezig was met het eten, zei Sherly opnieuw: "Bijna thuis!".

Ze kent het woord bijna. Maar nog niet helemaal.

't Is een vreemdeling zeker

Omdat Haiti het Haags adoptieverdrag niet heeft ondertekend, moet de adoptie ook nog naar Nederlands recht worden uitgesproken. Daartoe dienen wij binnenkort een verzoekschrift in bij de rechtbank. Zodra de adoptie hier uitgesproken is, is Sherly echt onze dochter en daarmee is zij ook automatisch Nederlandse. Tot die tijd is zij een vreemdeling in de zin van de Vreemdelingenwet 2000 en zij is dan ook ons land binnengekomen met een Machtiging Voorlopig Verblijf, geldig tot december van dit jaar. In haar paspoort staat dat zij zich binnen 8 dagen moet melden bij de vreemdelingenpolitie te Leiden. Dat is wel niet meer zo, maar het staat er toch maar in!



Wat we wel moesten doen, was een afspraak maken bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst, om haar Machtiging Voorlopig Verblijf te laten omzetten in een Verblijfsvergunning. Op 23 juni zijn we daarvoor bij de IND geweest en vandaag al konden we haar pasje ophalen.



Bijkomend voordeel van de hele procedure is, dat Sherly nu ook van de Gemeente Leiden een heus Burgerservicenummer heeft gekregen en ook echt is ingeschreven in de Gemeentelijke Basis Administratie (GBA), op een échte Persoonslijst. En door dat Burgerservicenummer was de Zorgverzekeraar eindelijk in staat om haar bij te schrijven op de polis en ze kreeg vandaag dan ook een echt Zorgverzekeringspasje met haar naam én Burgerservicenummer daarop! Sherly begint steeds meer te bestaan in Nederland!

Sherly en de Televisie

In het tehuis in Haiti was – voorzover we kunnen nagaan – geen televisie voor de kinderen. Sherly was er dan ook niet vertrouwd mee. De eerste beelden die zij zag op onze televisie waren de video-opnamen die wij in Haiti maakten. Ze reageerde enthousiast als ze zichzelf zag (Mè! Sherly!) of de tweeling Claude en Claudel (Mè! Cló Dél!), die tegelijk met haar zijn opgehaald door hun nieuwe ouders. Toen we een paar dagen later een DVD’tje opzetten, verwachtte ze opnieuw Claude en Claudel te zien, maar het werd Sesamstraat. Ze keek even, maar ging al gauw wat anders doen.

Een tijdje heeft het haar niet kunnen boeien, de televisie. Totdat Barbara een DVD’tje opzette met korte verhaaltjes over de “Little People” van Fisher Price. Vijf mierzoete verhaaltjes met aan het eind een lesje (je moet nooit opgeven! van alle dingen die we krijgen, is liefde het belangrijkste!). Sherly vond het van het begin af aan geweldig. We kijken nu met zijn drieën steeds twee verhaaltjes, voordat Sherly gaat slapen. Ze kan er geen genoeg van krijgen, en aangezien er geen nieuwe verhaaltjes meer te koop zijn doen we het voorlopig maar met deze vijf. Wij kennen ze inmiddels uit het hoofd, en Sherly ook. Zij vindt dat heerlijk. En kent inmiddels ook het woord televisie.

Toch gaan we binnenkort maar eens iets anders opzetten, voor het slapen gaan. Heeft iemand een idee? Het moet niet te lang duren en het moet interessant zijn voor een vierjarige die druk bezig is met haar inburgeringsprogramma.

Een bijzonder weerzien

In april vertelde onze buurvrouw ons dat de broer van een collega van haar juist een meisje geadopteerd had uit Haiti en daar ook geweest waren. Wij waren benieuwd naar hun ervaringen en vroegen of wij contact met hen konden opnemen. Een paar dagen later kregen we het telefoonnummer van Kees en Karin. Het bleek dat hun dochtertje Berline uit hetzelfde tehuis kwam als Sherly en na even zoeken bleek dat wij foto’s hadden opgestuurd gekregen waar Sherly en Berline samen op stonden!


Sherly is de tweede van links, Berline de vierde van links.

We hebben een afspraak gemaakt en zijn een avond bij hen langs geweest. Ze vertelden uitgebreid over hun ervaringen in Haiti en over de eerste weken met Berline thuis. En wij waren natuurlijk één en al oor!

Kees en Karin waren mét Berline op Schiphol toen wij met Sherly in Nederland aankwamen. Het was ontroerend om te zien dat Sherly en Berline elkaar onmiddellijk herkenden.

Gisteren zijn we met Sherly bij hen op bezoek geweest. Wij vroegen ons af hoe Sherly het zou vinden, want het leek alsof de namen van haar vroegere vriendjes en vriendinnetjes wat waren weggezakt en ze er ook niet meer zo mee bezig was als toen ze pas bij ons was. Nou, ze vond het bijzonder leuk! Toen ze elkaar weer zagen, was Sherly heel even wat verlegen, maar dat was al snel voorbij, zeker omdat Berline een kadootje voor Sherly had! Ze hebben de verdere morgen heerlijk met elkaar gespeeld, soms samen, soms ieder voor zich bij elkaar. En dan wenkte Berline Sherly dat ze moest komen, en zei: “Sherly, kom!”. In het Nederlands. Dat klonk wel apart, dat die twee nu met elkaar in een mengelmoes van Kréyol en Nederlands spraken.





Berline en Sherly zullen elkaar vast nog vaker zien!

Haar wassen!

In de eerste week dat Sherly bij ons was, zijn we met haar naar een “Black hair”-kapper gegaan, “No Jokes” op de Breestraat in Leiden. Het was erg gezellig daar, er stond zelfs een CD-tje op met Haitiaanse Kompa- muziek! En één van de klanten, een vrouw van Tanzaniaanse afkomst, legde ons van alles uit over de verzorging van huid en haar van Sherly. Dat we Sherly vaak moesten insmeren met body-lotion en vooral geen producten van Nivea moesten gebruiken. En de kapper waste Sherly’s haar, knipte het bij, behandelde het met conditioner, spoelde dat uit, smeerde er toen kokosolie in, kamde Sherly’s haar en deed het in vlechtjes. Hij belde voor mij ook nog iemand die jaarlijks een Haiti-dag organiseert en aan wie ik mijn mailadres doorgaf. En als klap op de vuurpijl gaf hij ons een exemplaar van die Haitiaanse Kompa-CD!

Vanmorgen heeft Barbara voor het eerst Sherly’s haar gedaan. Het was na een maand immers weer tijd voor een schoonheidsbehandeling.


Eerst de oude vlechtjes eruit.


Klaar om gewassen te worden!


We zijn alledrie tevreden met het resultaat!

Ruim een maand na de Grote Ontmoeting

Ons eerste echte familiebezoek! De verjaardag van onze schoonzus Nienke. Sherly heeft het geweldig naar haar zin gehad en heeft heerlijk gespeeld. Af en toe komt ze even om het hoekje kijken of wij er nog zijn, glimlacht naar ons en loopt weer de tuin in. En als er iets is, komt ze naar ons toe. Het gaat allemaal heel erg goed met ons!

De vier weken adoptieverlof zijn alweer voorbij. Het is veel te snel gegaan. Vanmorgen ben ik weer aan het werk gegaan, eerst voor een halve dag. We waren even bang dat Sherly overstuur zou raken omdat ik er ineens niet was, maar dat is allemaal erg meegevallen. Ze vond het wél leuk dat ik weer terugkwam, gelukkig.

Vanaf morgen werk ik weer hele dagen. Gelukkig is er veel te doen, want in de gevangenis, waar ik momenteel een adviesopdracht heb, mis ik ze wel, mijn twee prinsessen.

Sherly’s tweede taal

Het is fascinerend om te zien hoe Sherly als vanzelf onze taal oppikt. Dat begon al in Haiti, en wel hier:

Jawel. En achteraf ook wel logisch, want juist hier speelt zich een ritueeltje af met steeds dezelfde volgorde en steeds dezelfde woorden daarbij: plassen, papier, handen wassen, doortrekken. Het eerste woordje dat Sherly herhaalde was papier; daarna kwam plassen, waarbij ze de l verving door een i: piássen.

Hier in Nederland breidt ze haar woordenschat snel uit:
eten, slapen, kat, laffe katten (de katten zijn doodsbang voor haar, dus we vonden dat zij deze uitdrukking behoorde te kennen), lief, brood, jam, honing, chocola (hagelslag), boter, op (opgegeten), tafel, auto, fiets, winkel, speeltuin. Ze beheerst ook een paar wat meer abstracte woorden: boven en weg (verwenen), en daar.

Een paar dagen terug vroeg ze me welke dingetjes ze mee kon nemen naar het strand, door ze omhoog te houden en te zeggen: “Deze?”. Ik antwoordde dat het goed was en realiseerde me toen pas dat ze deze had gezegd.

Haar interesse in de taal neemt ook steeds verder toe. Vaker dan voorheen wijst ze dingen aan waarvan ze al weet welk woord daarbij hoort en benoemt ze, of laat ze ons nog eens benoemen. En ze kijkt vaak met Barbara in een van de “Eerste 1000 woorden”-boeken die we hebben. Daaruit kent ze nu woordjes als trein (niet gezien in Haiti) en vrachtauto.

Sinds kort kent ze ook de woorden ook en en. Pour papa en ook pour mama. En je ziet – of eigenlijk hoort – haar daar mee experimenteren. Als we brood in de magnetron ontdooien, en het belletje gaat aan het eind, dan roept ze vaak li bon! – het is goed. Toen ze eens wilde weten of het al klaar was, vroeg ze: “Fini?”. “Nee, niet klaar”, antwoordde ik. Toen de magnetron even later een geluid maakte alsof hij ping zou zeggen, maar dat op het laatste moment toch maar niet deed, wilde ze roepen dat het klaar was, maar herstelde zich op tijd door te zeggen: “Ook niet klaar!”.

Sherly’s favoriete uitstapje

Sherly is dol op winkels, tot grote vreugde van Barbara. Kledingwinkels, de HEMA, de Blokker: ze vindt het allemaal interessant en leuk. Maar de absolute topper is voorlopig de AH XL op het Bevrijdingsplein.

Bij die Albert Heijn werken ze met een zelfscansysteem: je krijgt een handscanner die de barcode op de producten leest. Piep! En dan staat het product in het systeem, met prijs en al, en ook de totaalprijs van de boodschappen tot dan toe wordt aangegeven. Aan het eind ga je langs bij een – even ademhalen, niet schrikken – betaalpaal, waar je het totaalbedrag pint. Soms meldt de betaalpaal dat je even moet wachten op een medewerker die je komt ‘assisteren’, waarmee ze bedoelen dat ze komt controleren of je wel alles hebt gescand.


Sherly vindt het boodschappen doen fantastisch. Ze zit in het winkelwagentje en laat zich prinsheerlijk rondrijden en is opgetogen bij alles wat wij aan de boodschappenwagen toevoegen. “Pour Sherly!” roept ze dan. En na de piep: “PIEP”, waarna ze gedecideerd achter zich in het wagentje wijst en zegt: “Mettez la” – leg daar maar neer. Na enige weken is haar commentaar aanzienlijk uitgebreid: “Brood! Pour Sherly! PIEP!”, of “Bier! Pour papa! PIEP”, of “Jam! Pour Sherly en pour papa en pour mama! PIEP”.

En sinds gisteren bedient ze zelf het scanapparaat, waarbij papa of mama de barcode van het aan te schaffen product zo goed en zo kwaad als dat gaat in de laserstraal zien te manouvreren. Gelukkig is nog niemand ons komen assisteren.

Evenementen die Sherly minder leuk vond

De aankomst in Nederland brengt voor Sherly ook een aantal verplichtingen met zich mee die minder plezierig zijn. Hier volgt haar top 6 van nare bezoekjes tot nu toe, van gewoon saai tot ongewoon afschuwelijk.

Gewoon saai: een bezoek aan de huisarts in Leiden. Een heel aardige man. Hij kijkt in mijn oren en in mijn mond. Hij zet mij op een bedje, steekt slangen in zijn oren en drukt een douchekop tegen mijn buik, tegen mijn borst en op mijn rug. En hij praat lang met papa en mama over mij.

Behoorlijk saai: een bezoek aan het gemeentehuis in Leiden. Eerst een lichte wachtkamer waar ook wat te spelen is voor mij. Dan met mijn vader en moeder naar een loket met een aardige mevrouw die van alles overschrijft uit formulieren en uit mijn paspoort. Aan het eind moeten papa en mama betalen.

Ongewoon saai: een bezoek aan de IND in Rijswijk. Eerst een donkere wachtkamer vol mensen, dan een tijdlang zitten bij een loket met een aardige mevrouw die allerlei dingen bespreekt met papa en mama, waar ik niets van begrijp. Ook hier moeten papa en mama aan het eind voor betalen. En dat kan niet eens met dat plastic kaartje, want het apparaat daarvoor is al een paar dagen kapot.

Naar: een bezoek met papa en mama aan de GGD, voor een TBC-verklaring. Eerst een wachtkamer met speelgoed. Dan een aardige mevrouw die met papa en mama praat. Dan een mevrouw die mij tegen een apparaat aanzet en mama een heel lelijke schort laat aantrekken. Mama blijft bij mij staan en en die mevrouw met papa achter een raampje. Even gebeurt er helemaal niets, waar iedereen erg tevreden over is. Dan weer die wachtkamer met dat speelgoed, en dan weer naar die aardige mevrouw die mij ineens heel gemeen in mijn arm prikt!

Gewoon afschuwelijk: een bezoek met papa en mama aan het consultatiebureau. Eerst een wachtkamer met speelgoed, maar voor ik daar iets mee kan doen, moet ik al mijn kleren uitdoen behalve mijn onderbroek. Ik moet rechtop tegen een muur staan en een mevrouw meet mijn lengte. Daarna moet ik op een weegschaal. En daarna mag ik mee naar een andere mevrouw in een aparte kamer. Zij vraagt mij met blokjes te spelen en praat ondertussen met papa en mama. Daarna zet ze mij op een bedje, stopt slangen in haar oren en drukt een douchekop tegen mijn buik, tegen mijn borst en op mijn rug. Zij is ook aardig, maar ook zij prikt mij ineens gemeen in mijn arm. En daarna óók nog in de andere arm!

Ongewoon afschuwelijk: een bezoek met papa en mama aan het LUMC. Het begint goed met een heel leuke wachtkamer waar je heel leuk kan spelen! Daarna een gesprekje in een kamertje met een aardige jongeman. Hij praat vooral met papa en mama. Daarna zet hij me op een bedje, steekt slangen in zijn oren en drukt een douchekop tegen mijn buik, tegen mijn borst en op mijn rug en dan mag ik weer terug naar die leuke kamer. Even later komt hij weer terug en gaan we met zijn allen naar een andere kamer waar een mevrouw in witte jas lange tijd praat met papa en mama, terwijl ik wat speel op een matje in de hoek. De mevrouw zet mij even later op een bedje, stopt slangen in haar oren en drukt een douchekop tegen mijn buik, tegen mijn borst en op mijn rug. Daarna mag ik weer spelen op het matje in de hoek. Nog wat later gaan we naar een andere kamer met twee aardige mevrouwen die mij op een bedje leggen. De ene mevrouw stopt ineens een lange naald met een slangetje eraan in mijn arm! Dat doet gemeen pijn en duurt lang, want door het slangetje tapt de andere mevrouw wel vier buisjes bloed af!

Sherly verovert Nederland

Sherly heeft inmiddels werkbezoeken afgelegd aan de speeltuin bij de bakker om de hoek, de speeltuin in het Zuiderkwartier, de speeltuin in Leidse Hout, en bovendien heeft zij inspecties uitgevoerd in het huis van oma in Utrecht en het oude huis van oma in Nieuwegein. Ook was ze aanwezig in aankomsthal 3 van Schiphol, toen familie uit Canada daar arriveerde.

De inspecties en de aankomst kon ze zeer waarderen, maar de meer uitgebreide werkbezoeken hadden toch duidelijk haar voorkeur.

Aan haar absoluut favoriete uitstapje wordt binnenkort een aparte reportage gewijd.